Spozycie
Spożycie jest ostatnim, wynikowym aktem procesu gospodarowania, tj. produkcji oraz podziału i wymiany dóbr. Jest ono naturalnym celem produkcji, wpływając zarazem na proces gospodarowania. Pierwszy i podstawowy aspekt ekonomicznego znaczenia spożycia — to jego poziom i tendencje wzrostu. Od tego zależy w dużym stopniu motywacja działalności bezpośrednich producentów. Spożycie na poziomie realnej wartości siły roboczej czy optimum potrzeb czyni robotników i pracowników dostatecznie mobilnymi do pracy, a możliwości osiągnięcia odczuwalnego wzrostu płacy realnej i tym samym wzrostu spożycia tworzą silne motywacje do wzrostu wydajności pracy, starannego jej wykonywania. Jest bowiem zrozumiałe, iż każdy robotnik i pracownik będzie się starał dobrze i wydajnie pracować, wiedząc, że przyniesie to wzrost jego realnych zarobków, oznaczający podniesienie stopy życiowej. Zastój poziomu spożycia, nie mówiąc już o spadku, wywołuje osłabienie motywacji do pracy, rodzi frustracje i opory społeczne. Poziom stopy życiowej jest mierzony relacją środków konsumpcji do liczby mieszkańców. Jest to stosunek rocznej sumy środków spożycia, wyrażonej w cenach stałych (określonego roku), do przeciętnej liczby mieszkańców w danym roku i kraju. Tak mierzona stopa życiowa mówi tylko o przeciętnym poziomie spożycia całego społeczeństwa. Poziom tego spożycia jest oczywiście zróżnicowany, a w krajach kapitalistycznych — wysoce zróżnicowany.
ofe tryb